شعر ۵۲ ص ۲۱

دوست چون خواست: پرده ای از غیب

بگشاید بروی مُلکِ وجود

در مکانی که مهرها تابند

طاقت آفتاب ناب نبود

__ __

نوری اندر حجاب « خلق » بود

آنچه خورشیدها پذیرایند

از شعاعی ز « امر »، جُمله جبال

گرد گردند و ناتوان آیند

__ __

سُوخت طور از تجلیی زین دست

آنچنان شهرة جهان گردید

( گرچه با سوختن از آن تابش

توتیا بهر دیدگان گردید )

__ __

تاب آن قلب را بنازم کان

کان نه ، خورشید نور حق گردید

لیک از بهره جلوەای دیگر

نور اندر « کلام » درپیچید

__ __

از خلال حروف پرتوکی

بر دل نور جوی بنماید

صاف و روشن کُند همه ی ظُلمات

بگسلد بند زنگ بزداید

__ __

تا رسد «روحِ نور » در «دلِ نور»

نبض هستی زنظمِ دیگر شد

چون مکان زین مقام هم واماند

«لَیله» ای از زمان مقدّر شد

__ __ __

بعد، از آن فیض شام قدری نیز

رشحەای پخش گشت در ماهی

گر که همّت بود، شعاعی، بر

دلِ صاحبدلی، رسد گاهی

__

— —

ای نگارندۀ مکان و زمان

آفرینندۀ ممات و حیات

خالق ارض و بارئ افلاک

رافع نور و واضِع ظلمات

__ __

بندگانی به بندِ ظلمتها

همه زاعمال خود گرفتاریم

آفریدیم عنکبوتی بیت

حال ، کرم اسیر در تاریم

__ __

آنچه رفتیم پرخطا رفتیم

بسی از کرده ناروا کردیم

هرچه درک و توانمان دادی

همه آشفته با هوا کردیم

__ __

گرچه از نادرست رفتن راه

مانده برجای و جای کرده رهیم

در زوایای قلب داشتەایم

آرزو تا که جان بره بنهیم

__ __

اینک از رفته ، سخت آشفته

و از خطا شرمسارو ، دل پژمان

بر درِ مهمانسرای صیام

آمده ستیم امید در غفران

__ __

گرچه واماندگان وادی نفس

نه سزائیم وادی جان را

بر کناری ز راهِ راهروان

چشم داریم رحم رحمان را